Het Aerdts volkslied

Woar in d’Olde Rien*) het woater rustig streumt
Deur grune wie en hoge beum umzeumt
Woar nog minsen wonen die tevreien zun
Doar is Aerdt mien dorpke, woar ik geboren bun.

Woar de botterbloemn en ut margrietje bluuit
Woar op goeien grond de golde rogge gruuit
Woar de vogels zingen, heel hoog op un tak
Doar is Aerdt mien dorpke, bun ik op mien gemak.

Woar de stinovens te dampen stoan
Woar nog flinke stoere kearls hin warke goan
Woar meschines roazen heel de langen dag
Doar is Aerdt mien dorpke, woar ik graag weazen mag.

Woar nog vrome lui, nog brave minsen woont
oar op ’t teurntje van de kerk ut kruus nog troont
Woar ut angelusklukske ’s avons zingt zun lied
Doar is Aerdt mien dorpke, dat vergit ik niet.

Als ik loater eenmaal op mien sterfbed lig
En de ogen vallen mien dan langzoam dicht
As misschien gin mins meer um den olde treurt
Dan is Aerdt, mien dorpke, ut leste wai van mien heurt.

 

*) Er bestaat ook een versie, waarbij gesproken wordt van d’ Olde Woal. Deze versie is o.a. te lezen in het boek “Kerk en kermis te Herwen en Aerdt”. Dit boek is geschreven door J.H. Beukering en G.B. Janssen ter gelegenheid van het 75 jarig bestaan van:

Parochie “St. Martinus” te Herwen en Aerdt,
Schuttersgilde “Eensgezindheid” te Aerdt en
Schuttersgilde “Vrede en vriendschap” te Herwen.

 

Ga verder naar:
Het dorp Aerdt
Dorpshuis ‘Eensgezindheid’
Oorsprong en historie
Bezienswaardigheden
Fietsroutes
Wandelroutes
Aerdt op de kaart
Wapenschild en vlag
Volkslied